قرارداد کرسنت ترکی بسته شد!

خلاصۀ قرارداد این است که ما با این وضع فلاکت کم‌آبی، قرار است به جای تولید کالاهای صنعتی، محصولات کشاورزی تولید کنیم و محصولات و تولیدات کشاورزی‌مان را با هزار یارانه و تخفیف دولتی و به قیمت نازل بفروشیم به ترکیه‌ای که خودش یکی از صادرکننده‌های کالاهای کشاورزی است، تا ایشان آن‌ها را با قیمت بالاتر به روسیه و اروپا صادر کنند. چون ما خودمان غیرت نداریم کالای کشاورزی‌مان را به فدراسیون روسیه صادر کنیم!

در مقابل، ترکیه با فروش کالاهای صنعتی و سودآور به ما، اقتصادش را توسعه می‌دهد و بیکاری را از صدقۀ سر ما، در کشورش ریشه‌کن می‌کند.

مافیای وابسته به ترکیه قدرتمندتر از آن چیزی است که فکر می‌کردیم. حداقل صبر می‌کردند خون سربازان و سرداران ایرانی که در عراق در برابر داعش دست‌پروردۀ ترکیه شهید شدند، خشک شود و بعد امتیازاتی اینچنین نثار نوعثمانیان می‌کردند!

بزرگراه «تبریز-بازرگان» در دست ترکیه است، چند روز پیش «مترو» تبریز را هم به ترکیه واگذار کردند.

باری، از این خبر میمون و پرشگون نیاسوده بودیم که خبری دیگر کام‌مان را تلخ و دلمان پرآشوب کرد. بنا به اخبار، طبق مصوبۀ شماره «28641/ت 50290 ‌ه» هیات وزیران که به پیشنهاد وزارت صنعت، معدن و تجارت تنظیم شده و از 11 دی‌ماه اجرایی شد، امتیاز ویژه به تولیدکنندگان و بازرگانان ترکیه با کاهش 30 درصدی تعرفۀ واردات برخی کالاها از ترکیه، بدون در نظر گرفتن وجود یا عدم وجود ظرفیت تولید داخل و شرایط رقابتی اعطا گردید. آن هم در شرایطی که ترکیه هیچگاه چنین امتیازاتی به طرف ایرانی نمی‌دهد.

 

دولت به دنبال چه است، رونق تولید ملی یا تولید ملی ترکیه؟

متاسفانه در سال‌های اخیر و در پی بی‌تدبیری و عدم شناخت صحیح از «منافع ملی»، سرمایه و امکانات کشور در اختیار رشد و توسعۀ کشور ترکیه قرار گرفته است. به طوری که می‌توان مدعی شد ترکیه با تکیه بر سرمایه و بازار وسیع ایران، مرحلۀ خیز اقتصادی خود را سامان داد و مراحل گذار را طی و تسریع کرد.

این در حالیست که علاوه بر حوزه‌های اشتراک منافع فی‌مابین و همجواری و مناسبات سیاسی، دو کشور سابقۀ رقابت‌های جدی در بُعد سرزمینی و سیاست منطقه‌ای و نیز بسط و گسترش قدرت و استیلا بر منطقه میان خود داشته‌اند، که صورت‌های ماضی آن کشمکش و رقابت در ابعاد مختلف، تاکنون نیز بازتولید و دنبال شده است و در سال‌های اخیر نتیجۀ این رقابت به کمک لابی قدرتمند ترک‌ها، به نفع «همسایۀ رقیب» رقم خورده است.

اگر در سال‌های گذشته، بهانۀ این دل و قلوه دادن یکطرفه و گشودن بندهای عقلانیت از دروازه‌های بازار وسیع ایران به نفع ترکیه، توجیهاتی از قبیل اسلامگرا بودن هیات حاکمۀ این دولت همسایه بود، اما اکنون با رویکردهای اخیر ترکیه که به طور ملموس و روشن تبدیل به نبرد با ایران و هلال شیعی شده است، بلاوجه و بدون توجیه است.

اما باز در کمال شگفتی، دست و پنجۀ همان مافیا می‌جنبد و دروازه‌های حضور «باب عالی» را در مملکت ما می‌گشاید. «شیخ اردوغان» پوستین سلاطین ماضی به تن کرده و ما را در قد و قامت عالی‌قاپوی روزهای اغتشاش می‌بیند که قرار است سر سرکرده‌ها به چوگان فتح مبارک به چاه کشورگشایی بیندازد.

معلوم است مافیای سلطان در این کشورِ ساس و شپش‌زده که سر تدبیر، بر سر هر کوچه و برزنش از یک تیر برق آویزان است، البته باجرم و جنایت!؛ و دهان‌های حکمت‌گو و مصلحت‌اندیش خود گِل گرفته، خوب چاق و چله شده و راه به اندرون و خلوت یافته و هر چه دلِ پرآرزو و سرِ پرسودایش می‌طلبد به جیب مبارک می‌زند و مُهر و امضا به اشارت چشمک‌پرانی‌های آن‌ها بسته و پیوسته شبکۀ تی‌آرتی بوقچی سلطانِ «سلیم جاه» از واگذاری احداث متروی تبریز به کشور دوست و برادر ترکیه خبر داد، تا متوجه باشیم که از این پس کوچه و خیابان تبریز محل جولان ترک‌ها شده و عمله و اکرۀ ما زیر دست و زبان آن‌ها به کار حفر و احداث مشغول گشته و بیش از پیش حضور خود را در خیابان‌ها و شاهراه‌های ما گسترش خواهند داد.

خلاصه همان مانده که جارچی‌ها، ورود کوکب کیوان‌پوی سلطان «اردوغان» به دارالخلافه ما را به زبان «آتاتورکی استانبولی» خبر دهند!

عجالتا کشور را چنددستی تقدیم ترکیه کرده‌اید؟

/ 0 نظر / 7 بازدید